چرا ورزشکاران قبل از شروع تسلیم می شوند؟: کلیدهای روانی

در دنیای ورزش, رقابت و بهبود شخصی, پدیده ای وجود دارد که به همان اندازه جذاب و دلسرد کننده است.: لحظه ای که بازیکن قبل از شروع تسلیم می شود. این یک شکست فیزیکی یا فنی نیست, اما تسلیم ذهنی که هر گونه امکان موفقیت را باطل می کند. این عمل, ظاهرا غیر منطقی, لایه های عمیق روانشناسی را پنهان می کند, فشار اجتماعی و محدودیت های خود که شایسته بررسی است. چه چیزی باعث می شود که یک ورزشکار بدون تلاش آن را ترک کند؟? بزدلی است, ترس از شکست یا یک استراتژی ناخودآگاه برای اجتناب از درد شکست? در سراسر این مقاله, ما ریشه های این رفتار را باز خواهیم کرد, تجزیه و تحلیل موارد واقعی, مطالعات روانشناختی و پیامدهای آن بر عملکرد فردی و جمعی. زیرا درک اینکه چرا کسی قبل از شروع تسلیم می شود نه تنها به ما کمک می کند تا از آن جلوگیری کنیم., بلکه برای کشف مجدد ارزش انعطاف پذیری در دنیایی که به نظر می رسد برتری تنها گزینه است.

وزن نامرئی انتظارات

یکی از تعیین کننده ترین عوامل در تسلیم شدن زودهنگام فشار انتظارات است., چه مال خودشان باشد چه کس دیگری. در ورزش نخبه, ورزشکاران اغلب بار نمایندگی کشورهای خود را به دوش می کشند, باشگاه ها یا حتی خانواده های آنها. مطالعه ای که در مجله منتشر شده است مرزها در روانشناسی (2019) نشان داد که 68% ورزشکاران حرفه ای اضطراب قبل از مسابقه را تجربه می کنند, و الف 23% اعتراف می کند که قبل از یک رویداد بزرگ به دلیل ترس از ناامید شدن، ترک را در نظر می گیرد. این پدیده منحصر به ورزش نیست; در محیط دانشگاهی یا کاری, خودخواهی بیش از حد می تواند فلج مشابهی ایجاد کند.

کارول دوک روانشناس ورزشی, در نظریه خود از “ذهنیت های ثابت در مقابل. ذهنیت های رشد”, توضیح می دهد که کسانی که معتقدند توانایی هایشان ذاتی است (ذهنیت ثابت) آنها از ترس اینکه شکست محدودیت های آنها را آشکار کند، از چالش ها اجتناب می کنند.. در عوض, کسانی که ذهنیت رشد را اتخاذ می کنند، چالش ها را فرصتی برای یادگیری می بینند. زمانی که یک بازیکن قبل از شروع تسلیم می شود, معمولا در دسته اول گیر می کند, جایی که ترس از نبودن “به اندازه کافی خوب” بر هر انگیزه ای غلبه می کند.

یک مثال پارادایماتیک آن تنیس باز است مرات صفین, که در زندگی نامه خود اعتراف کرده است که در چندین مورد قبل از پا گذاشتن به زمین بازی ها را از نظر ذهنی ترک کرده است, به خصوص زمانی که با رقبای بالاتری روبرو می شوید. صفین احساسی از “شکست داخلی” که او را بدون انرژی برای رقابت گذاشت. این نوع موارد نشان می دهد که سخت ترین نبرد همیشه در میدان انجام نمی شود, اما در ذهن.

سندرم ایمپوستور و بی اعتمادی به خود

مربوط به انتظارات, سندرم ایمپوستر یکی دیگر از عوامل کلیدی در تسلیم شدن زودرس است. این پدیده, اولین بار در 1978 توسط روانشناسان پائولین کلنس و سوزان ایمز, احساس عدم لیاقت دستاوردهای به دست آمده و ترس از بودن را توصیف می کند “بدون پوشش” مثل یک کلاهبرداری. در ورزش, این زمانی خود را نشان می دهد که یک ورزشکار به استعداد خود شک کند, حتی پس از سال ها آموزش و موفقیت.

یک مورد مستند مربوط به ژیمناستیک است سیمون بایلز, که در المپیک توکیو 2020 به دلیل مشکلات روانی از چندین آزمایش انصراف داد. اگرچه تصمیم او به دلیل اولویت دادن به رفاه او مورد تشویق قرار گرفت, همچنین منعکس کننده مبارزه داخلی علیه بی اعتمادی به خود بود. Biles در مصاحبه های بعدی اظهار داشت که او این احساس را دارد “به اندازه کافی خوب نبود” با وجود اینکه یکی از پرافتخارترین ورزشکاران تاریخ است. این نوع افکار غیر معمول نیستند.: مطالعه ای از دانشگاه سالزبورگ (2021) متوجه شد که 70% ورزشکاران با عملکرد بالا در مقطعی از حرفه خود سندرم ایمپوستر را تجربه می کنند.

بی اعتمادی به خود نه تنها بر عملکرد تأثیر می گذارد, اما درک واقعیت را نیز مخدوش می کند. بازیکنی که قبل از شروع تسلیم می شود، معمولاً مشکلات را بزرگ می کند و توانایی های خود را به حداقل می رساند.. این یک چرخه معیوب ایجاد می کند.: هر چه بیشتر به خودت شک کنی, کمتر برای چالش آماده می شوید, و هر چه کمتر آماده شوید, هر چه بیشتر متقاعد شود که شکست خواهد خورد. شکستن این چرخه مستلزم کار عمیق روی تصویر خود است., چیزی که بسیاری از ورزشکاران با کمک روانشناسان ورزشی به آن دست می یابند.

تله مقایسه اجتماعی

در عصر رسانه های اجتماعی, مقایسه با دیگران به محرکی برای تسلیم شدن زودهنگام تبدیل شده است. پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام یا TikTok نسخه‌های ایده‌آلی از دستاوردهای دیگران را نشان می‌دهند, حذف شکست ها, ساعات آموزش و شک و تردید. مطالعه ای از دانشگاه میشیگان (2020) نشان داد که 42% ورزشکاران جوان به احساس خود اعتراف می کنند “کمتر توانا” پس از دیدن پست های همسالان در رسانه های اجتماعی.

مقایسه اجتماعی پدیده جدیدی نیست, اما تاثیر آن با اتصال بیش از حد تقویت شده است. روانشناس اجتماعی لئون فستینگر من قبلاً در این سال ها نظریه پردازی کردم 50 اینکه انسان ها تمایل دارند توانایی های ما را با مقایسه خود با دیگران ارزیابی کنند, به ویژه در محیط های رقابتی. با این حال, زمانی که این مقایسه بر اساس استانداردهای غیر واقعی است, می تواند احساس حقارت غیر قابل حل را ایجاد کند. به عنوان مثال, یک فوتبالیست جوان در حال تماشای نکات مهم لیونل مسی در YouTube ممکن است احساس کنید هرگز به آن سطح نخواهید رسید, حتی قبل از تلاش برای تقلید از آن.

این تاثیر در ورزش های انفرادی بیشتر نمایان می شود, جایی که موفقیت یا شکست به طور کامل به یک فرد بستگی دارد. یک تنیس باز مثل نائومی اوزاکا آشکارا در مورد اینکه چگونه رسانه های اجتماعی بر اعتماد به نفس او تأثیر گذاشته است صحبت کرده است, او را به سوال در مورد جایگاه خود در مدار سوق داد. راه حل, به گفته کارشناسان, از مقایسه اجتناب نمی کند, اما یاد بگیرید که آن را زمینه سازی کنید. تشخیص اینکه هر مسیر منحصر به فرد است و پیشرفت خطی نیست می تواند به کاهش تأثیر منفی این پدیده کمک کند..

هزینه تسلیم شدن: عواقب بلند مدت

تسلیم شدن قبل از شروع، نه تنها بر نتیجه فوری تأثیر می گذارد, اما پیامدهای روانی و عاطفی بر جای می گذارد که می تواند سال ها ادامه یابد.. یک مطالعه طولی از دانشگاه استنفورد (2018) دنبال کرد 500 ورزشکاران به مدت یک دهه و دریافتند که کسانی که مسابقات را به دلیل ترس از شکست کنار می گذارند دارای یک 30% احتمال ابتلا به اختلالات اضطرابی در آینده بیشتر است. علاوه بر این, او 45% آنها قبل از این ورزش را برای همیشه رها کردند 30 سال, در مقایسه با 15% از کسانی که با چالش ها روبرو شدند.

پیامدها فقط فردی نیستند. در ورزش های تیمی, تسلیم شدن زودهنگام یک بازیکن می تواند به بقیه گروه سرایت کند, ایجاد یک اثر دومینو. مربی و روانشناس ورزشی پپ ماری توضیح می دهد که “وقتی یک رهبر تسلیم می شود, پیام شکست را برای تیم ارسال می کند, حتی اگر شرایط عینی آن را توجیه نکند”. این در فوتبال با مورد مشاهده شد اف سی بارسلونا در فصل 2021-2022, جایی که یک سری شکست های روانی قبل از نتایج فاجعه بار در زمین بود.

با این حال, داستان های رستگاری نیز وجود دارد. ورزشکاران دوست دارند مایکل جردن, که از تیم بسکتبال دبیرستانش حذف شد, o J.K. رولینگ, قبل از انتشار توسط چندین ناشر رد شد هری پاتر, آنها نشان می‌دهند که تسلیم لزوماً قطعی نیست. هزینه واقعی تسلیم شدن قبل از شروع، خود شکست نیست., اما فرصت از دست رفته برای کشف اینکه تا کجا می توان پیش رفت. همانطور که فیلسوف گفت سنکا: “به این دلیل نیست که کارها سخت هستند که جرات نداریم; به این دلیل است که ما جرات نمی کنیم که آنها دشوار هستند”.

روزی که بازیکن قبل از شروع تسلیم شد, در واقع, روزی که اجازه داد ترس سرنوشتش را تعیین کند. در سراسر این مقاله, ما لایه های متعدد اطراف این پدیده را بررسی کرده ایم: از فشار انتظارات تا سندرم ایمپوستر, عبور از تله مقایسه اجتماعی و پیامدهای بلندمدت. آنچه واضح است این است که تسلیم زودهنگام یک عمل بزدلانه نیست, اما نتیجه یک نبرد درونی است که در آن ذهن در برابر پتانسیل بازی می کند.

خبر خوب این است که, مثل هر مهارتی, تاب آوری را می توان آموزش داد. تکنیک هایی مانند تجسم مثبت, تعیین اهداف واقع بینانه و کار با روانشناسان ورزشی در غلبه بر این موانع موثر است.. علاوه بر این, مواردی مانند موارد Simone Biles یا Naomi Osaka به عادی سازی گفتگو در مورد سلامت روان در ورزش کمک کرده است., به ما یادآوری می کند که حتی بزرگترین ها هم شک دارند.

دفعه بعد که وسوسه شدید قبل از شروع تسلیم شوید, به یاد داشته باشید که شکست واقعی سقوط نیست, اما بلند نشو. همانطور که او گفت لومباردی برنده می شود, مربی افسانه ای NFL: “اینطور نیست اگر آنها شما را زمین بزنند, است اگر بلند شوی”. روزی که یک بازیکن تصمیم می گیرد تسلیم نشود, حتی قبل از شروع بازی, روزی است که در مهم ترین نبرد پیروز می شوید: کسی که با خودش مبارزه می کند.